2006/Aug/06

ไม่ได้เข้ามา update blog นานมาก ล่าสุดก็ตอนพึ่งทำงานได้อาทิตย์นึง ตอนนี้ก็ทำงานมาได้ 3 เดือนแล้ว (จะพ้นโปรอยู่แล้ว) ไม่ใช่ว่าขี้เกียจนะ แต่มันมีเรื่องวุ่นวายมากมาย จนไม่ได้เข้ามาเขียนเลย ส่วนหนึ่งก็คืองาน เพราะว่างานเยอะมาก หนักมาก (ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นงานของเด็กเข้าใหม่ ยังไม่พ้นโปร) เหนื่อยนะ... แต่ก็รู้สึกดี งงล่ะสิว่ารู้สึกดีได้ยังไง ที่รู้สึกดีก็เพราะความไว้ใจที่พี่ๆ ในทีมมีให้ เขาไว้ใจว่าเราทำได้ ไว้ใจว่าเราแก้ไขได้ แล้วก็ไม่ได้มองเราเหมือนกับเด็กใหม่ที่ทำอะไรไม่เป็น แต่ให้สิทธิ์เราเต็มที่ในการตัดสินใจ แค่นี้ก็รู้สึกว่าที่เหนื่อยไปนั้น... ก็คุ้มค่านะ ^_^

แต่ช่วงนี้ก็หงุดหงิดเรื่องงานเหมือนกัน ไม่ได้หงุดหงิดเรื่องพี่ๆ ในทีมหรอก แต่หงุดหงิดลูกค้าอ่ะ เหมือนกับว่าเขาไม่เข้าใจว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ ตอนแรกบอกจะต้องการอย่างนี้ เราก็ทำให้ แล้วก็มาบอกว่าต้องเป็นอีกอย่างหนึ่ง ...โอเคๆ ทำให้ใหม่ก็ได้ แต่ก็มาบอกอีกว่าเราอ่ะไม่เข้าใจในความต้องการของเขา แล้วก็ให้แก้อีก ...เซ็งมาก หงุดหงิดแล้ว เหมือนกับทำงานที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น แต่สุดท้ายยิ่งเซ็งกว่า ลูกค้า mail มาขอโทดบอกว่าเป็นความเข้าใจผิดของเค้าเอง ที่ถูกต้องอ่ะคือที่ทำส่งให้อันแรกอ่ะแหละ (กูไม่ได้ว่างงานขนาดนั้นนะโว๊ยย!!) ตอนนี้มีโปรเจคที่ต้องรับผิดชอบสองโปรเจค แต่เสียเวลาไปกับความโลเลของลูกค้าในโปรเจคแรก เลยยังไม่ได้เริ่มทำโปรเจคที่สองเลย T_T พี่ๆ เขาก็มาถามว่าถึงไหนแล้ว "เหอๆ ก็เริ่มทำไปพอควรแล้วค่ะ" เศร้าชีวิตจริงๆ เลย

ช่วงนี้ทำงานกลับดึกทุกวันเลย (เวลาทำงานปกติ 8.30 - 17.30) เข้างานก่อน 10 โมงนิดๆ แต่กลับก็หลังสี่ทุ่มโน่นอ่ะ เคยมีวันนึงกลับตีสองครึ่ง(วันศุกร์) แล้วยังต้องเข้ามาทำงานวันเสาร์อีก โอ้พระเจ้าจอร์จ! แรงงานทาสจริงๆ เลย ก็มีบางคนบอกว่าทนได้ไง ...ก็ไม่รู้สินะ ชอบบรรยากาศในทีมที่ทำงานด้วยกันมั้ง พี่ๆ ในทีมทุกคนน่ารักมาก แล้วงานที่รับผิดชอบอยู่ตอนนี้ก็เป็นงานที่เราอยากทำอยู่แล้ว ก็กลัวว่าถ้าเราออกจากที่นี่ไปทำที่อื่นเราจะได้ทำงานแบบนี้หรือป่าว เพราะประสบการณ์งานยังแค่ 3 เดือน ต่อรองก็ไม่ค่อยได้ เขาอาจจะให้เราไปทำงานอย่างอื่นที่เราไม่ชอบก็ได้ ...งึมๆ ก็นะ บ่นๆ มาตั้งนาน สุดท้ายก็ไม่อยากไปไหน เอาน่าๆ ก็แค่อยากบ่น ตอนนี้ที่หอติดเน็ทแล้ว อาจจะมีเวลามา update blog มากขึ้นก็ได้(คิดว่านะ..)


edit @ 2006/08/06 16:10:47

2006/May/06

การทำงานมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดแฮะ.. แต่จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องปกติของการทำงานนั่นแหละเน๊อะ ว่าไหม?

วันแรกของการทำงาน: หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบก็ยาก (อาจจะเพราะไม่เคยทำก็ได้) เลยต้องมาศึกษาเรียนรู้เยอะแยะไปหมด แถมยังโดนบีบคั้นในเรื่องของเวลา ว่าคุณต้องทำให้ได้ภายในที่กำหนดนี้ ... "โอ้พระเจ้าจอร์จ~ มันจะเอาอะไรมากมายกับเด็กจบใหม่วะ" วันนี้เหนื่อยมาก ท้อสุดๆ กลับมาถึงบ้านหลับเป็นตาย... แถมฝันร้ายอีก...

วันที่สอง: เนื่องจากไม่รู้จักใครมาก แถมพี่ที่ช่วย train ให้ก็ไม่ค่อยชำนาญในเรื่องนั้นอีก เลยต้องศึกษาเอง "Train by Myself" เวลามีปัญหาอะไรขึ้นมา ถามใครไม่ได้เลย อึดอัดมาก แต่ก็นะ.. ก็ต้องงมๆ แก้ๆ กันไปด้วยตัวเองเนี่ยแหละ ความเหนื่อยทับถมเข้าไปอีก วันนี้พี่ที่เป็นหัวหน้าทีมเรียกไปประชุม "โอ้พระเจ้าจอร์จ~ อีกแล้ว มีงานมอบหมายให้เราทำแล้วอ่ะ ยังไม่ค่อยรู้อะไรเลย" หัวหน้าก็ถามอ่ะนะว่า train เป็นไงบ้าง เราก็บอกไปว่า "สุดๆ เลยพี่" พี่เขาก็หัวเราะแล้วก็บอก "หน้าน้องจริงใจดี" "แต่งานก็ทำเท่าที่ทำได้ละกัน แล้วพี่จะหาคนมาช่วย" จะนับว่าเป็นเรื่องดีเรื่องแรกดีไหมเนี่ย... และแล้ววันนี้ก็กลับมานอนสลบอีกแล้ว เฮ้อ~

วันที่สาม: วันนี้ก็นั่งทำงานที่เขามอบหมายมาให้ ผ่านมาสามวันแล้วก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องรู้จักคนมากขึ้น พี่ๆ น่ารักมาก พอเรามีปัญหาไปถามเขา เขาก็ยินดีช่วย แถมยังอุตส่าห์ไปหาหนังสือมาให้เราอีก งานก็เลยค่อนข้างราบรื่น "รู้สึกดีจริงๆ" เหมือนท้องฟ้าแจ่มใสหลังพายุเลย แถมพรุ่งนี้ก็วันหยุดอีก อะไรจะดีขนาดนี้เนี่ย วันนี้มีแต่เรื่องดีๆ แทบอยากจะกระโดดกอดทุกคนที่เจอหน้าเลย ฮ่าๆๆๆ...

วันนี้ลืมมือถือไว้ที่บ้าน คุณแม่บ่นอุบเลยว่าติดต่อไม่ได้ เขาเป็นห่วง ก็เข้าใจอะนะ แต่คนมันลืมช่วยไม่ได้จริงๆ

วันนี้เลิกงานแล้วก็ไปหาแฟนที่สีลมเหมือนเคย แล้วก็เหมือนเคยของวันสุดสัปดาห์ นั่งดูแฟนเล่น Dota กับเพื่อนๆ เขา ก่อนกลับบ้าน วันนี้ก็หลับสนิทเหมือนเคย(แต่แปลกแฮะ ฝันร้ายอีกละ ฝันร้ายทั้งสัปดาห์เลย)

ปล. เราเกลี่ยดส้นสูง เกลียดรองเท้าหุ้มส้น เกลียดรองเท้าแตะราคาถูก (ยกเว้นตรา ปู)เท้าเป็นแผลเหวอะเลย อาบน้ำแสบมาก วันจันทร์ขอใส่รองเท้าแตะ Adda ไปทำงานละกันนะ หวังว่าคงไม่มีใครทันสังเกต อิอิ

2006/May/01

อืมม.. ก็นะ ก็แค่อยากมี blog ไว้ระบาย หรือไม่ก็เอาไว้คุยเรื่องที่อยากคุย ก็เลยจะทำ blog ของตัวเอง แต่ก็นะยังทำอะไรไม่เป็นเลย ไม่รู้อะไรเลย เหอๆ~ ...เอาน่าๆ จะพยายามทำให้มันดูดีกว่านี้ละกัน

ช่วงที่ผ่านมา ผ่านมรสุมมาเยอะเหลือเกิน ก็มรสุมเรื่องงานอ่ะแหละ พึ่งเรียนจบมาก็ต้องหางานทำ เครียดมากๆ ปัญหามันก็มีเข้ามาไม่หยุด

"แต่ในขณะที่เราพบกับปัญหาพร้อมด้วยคำตัดพ้อและคราบน้ำตา นาฬิกาก็ยังเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ กว่าจะรู้ตัวสิ่งเหล่านั้นกลับสร้างตัวเราที่เข้มแข็งขึ้นยิ่งกว่าเมื่อวาน"

แต่ไม่ต้องเป็นห่วงกันไป ตอนนี้ได้งานแล้วจ้า~ไม่งั้นคงไม่มีกะจิตกะใจคิดจะมาทำ blog หรอก ว่าไหม?..สำหรับคนที่ยังไม่ได้งานหรือกำลังมองหางาน เราเป็นกำลังใจให้ละกัน อย่าท้อนะ อย่าพยายามคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ ถ้าโดนปฏิเสธมาก็เอามาคิดว่าตัวเองพลาดตรงไหนและต้องแก้ไขยังไง (ไม่อยากบอกเลยว่าเราโดนปฏิเสธมาตั้ง 7 บริษัทแน่ะ กว่าจะได้งาน... เหอๆ)

ถ้าให้พูดถึงเรื่องการทำงาน เราก็คงยังพูดอะไรไม่ได้หรอก เพราะยังไม่เริ่มงานเลย จะเริ่มทำงานวันพรุ่งนี้แหละ ตื่นเต้น~ ความรู้สึกเหมือนเปิดเทอมเลย (จริงๆ นะ)ถ้ายังไงก็ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีๆ ในชีวิตอีกวันนึงละกัน สาธุ~